Симона е наставничка во основно училиште. На денот кога училиштето се подготвува за роденденска прослава, директорката ја вади од час и ѝ соопштува дека е суспендирана поради компромитирачко видео што кружи на интернет и изгледа како да е таа. Симона негира, бара да го види видеото, но ѝ одбиваат и ја исфрлаат од зградата.
Кога излегува во школскиот двор, децата продолжуваат да трчаат и да играат како ништо да не се случува. Некои ја гледаат оддалеку и потивко се смеат, други веднаш го тргаат погледот. Неколку тинејџери, без да ја адресираат директно, вулгарно имитираат „професорка“ и се дофрлаат со алузии што ја погодуваат. Симона оди низ дворот со спуштен поглед и стегната вилица, сфаќајќи дека срамот брзо станува јавен јазик, а вистината останува лична и немоќна.
Таa оди во полиција и инсистира на истрага. Полицијата утврдува дека видеото е направено со вештачка интелигенција, но тоа не ја враќа реалноста на место. Кога се враќа во училиштето, колегите ја избегнуваат, учениците шепотат, а дел од децата се видно вознемирени од неа. Под притисок, Симона ги конфронтира учениците што го ширеле видеото и во момент на слабост му се заканува на едно момче дека ќе го падне. Тогаш сфаќа дека во ваков свет не е доволно да бидеш невин, мора и да изгледаш невин.
На состанок, родителите доаѓаат смирени и со емпатија, прифаќаат дека видеото е лажно, но велат дека Симона не може да продолжи да работи таму затоа што е асоцирана со таков материјал. Кога таа ги напаѓа дека ја оставаат на цедило, тие стануваат емотивни и ја обвинуваат дека им се заканувала на деца. Во нивната сигурност, таа гледа нов вид пресуда: не онаа што бара доказ, туку онаа што бара удобност.
На крај, се открива дека видеото го направило девојче од училиштето, уверено дека прави нешто „добро“. Симона поднесува оставка и си заминува тивко. Во ера кога секој може да создаде слика, доказот станува побавен од впечатокот, а вистината повеќе не е нешто што се утврдува, туку нешто што се преживува.
